nigel williams  |  home    
Biografie Speellijst Foto's Nieuw Pers Contact Links
Wim Helsen
Wim Helsen
Recensies Bij mij zijt ge veilig




Over de voorstelling 'Heden soup!'

Recensies kort
Het Parool

Wie graag verbluft wil worden in het theater, moet eens een kaartje kopen voor cabaretier Wim Helsen. (...)
Het grote vertrouwen dat de theaters in hem stellen, is zeer terecht. Zelden zitten debuutprogramma's zo knap in elkaar als dat van Helsen. (...)
Het is lastig om Heden Soup! te omschrijven, omdat het zo'n overrompelend programma is. Binnen een paar minuten - de mensen moeten even wennen aan zijn eigen stijl - speelt Helsen de zaal volkomen plat. Hij is een verhalenverteller, een eigenzinnige praatjesmaker.

Trouw

'Heden Soup!' is een gestileerde monoloog, gecomponeerd en in elkaar gezet als een roman. Elk element komt hoe dan ook terug; dingen die eerst vaag blijven, worden later alsnog uitgelegd. En het mooie is: Helsen heeft er niets voor nodig. Nou ja, een microfoonstandaard. Zoals hij die liefkoost, o la la... Een hunkerende man zien we dus ook, die onkuise gedachten meteen weer wil wegpoetsen. Die zuiver en puur wil zijn, maar telkens ontspoort. Juist dat maakt dat je bijna anderhalf uur lang geboeid zit te kijken. Echt een droomdebuut. Onthoudt die naam: Wim Helsen. Ga kijken en laat je verrassen.

Dagblad van het Noorden

Een unieke theatermaker, al was het slechts omdat Wim Helsen in de gedaante van montere eenzaamheid keer op keer hilariteit losscheurt zonder te vervallen in commerciële grapjasserij. Wat hij verder in petto houdt moet later blijken. Dít hebben we in elk geval te pakken.

Zwartekat.nl

Het is ondoenlijk om in het kort deze voorstelling na te vertellen. Helsen schiet over het podium. Het ene moment is hij druk in gesprek met een vrouw uit het publiek en dan danst hij over het podium. Het knappe daarbij is dat hij geen moment de aandacht van de zaal verliest.
De voorstelling zal wellicht niet naar ieders smaak zijn, maar 'Heden soup!' is ongetwijfeld dit seizoen één van de hoogtepunten in het theater. Aanrader en eigenlijk verplichte kost voor mensen met absurde inslag.

Algemeen Dagblad

Helsen grossiert in geniale gekte
Artistiek gezien was Wim Helsen winnaar van het Leids Cabaret Festival 2002. Naar zijn absurdistische relaas over mevrouwen, soep, bushokjes en kreupele honden zat iedereen toen al met open mond en een wat-is-hier-aan-de-hand blik in de ogen te kijken. Toch koos de jury destijds niet voor deze woordkunstenaar, maar wel voor de uitstekend getimede streetwise stand-up comedy van de Spaanse Amsterdammer Javier Guzman. Een merkwaardige keuze, omdat diezelfde jury Guzman typeerde als 'niet erg origineel' en constateerde dat 'échte diepgang ontbrak, dat hij 'te makkelijk scoorde en schmierde' en dat 'echte clous ontbraken'.
Vervolgens roemden zij Helsen als 'een rasverteller en een uitstekend acteur die in het bezit is van theaterverstand en een cabaretier die in zijn zorgvuldig gecomponeerde teksten uitblinkt in fantasie en verbeeldingskracht'.
Tijdens de première van Heden Soup! wordt pas duidelijk hoe groot de misser van de Leidse jury vorig jaar was.
Helsen speelde het verbijsterde publiek in De Kleine Komedie volledig aan flarden met zijn mix van absurdisme, poëzie, bewegingstheater en geniale gekte. Zelden hoor je een zaal zó vanuit de tenen bulderen van de lach. Zelden hoor je een zaal zo ademloos kijken en luisteren naar een acteur die ook een meester blijkt te zijn van ontroerende stiltes.
Heden Soup! is een vroeg meesterwerk van een cabaretier die nog maar net is begonnen.

De Volkskrant

Ruim anderhalf jaar geleden won de Belg Wim Helsen niet het Leids Cabaret Festival. De jury besefte wel dat Helsen een talent was, maar wist eigenlijk niet wat ze met hem aanmoest. Dat weten we na de première van Heden soup! wel: omarmen, en niet meer laten gaan. Na zijn finaleplaats in Leiden is het wel erg snel gegaan. Tijdens de viering van het 25-jarige jubileum van het Leids Cabaret Festival eerder dit jaar stond Helsen in Carré met een onwaarschijnlijke flair op het podium, en ook De Kleine Komedie stak hij ogenschijnlijk moeiteloos in zijn zak.
Hier valt verder niets toe te lichten, uit te leggen of na te vertellen. Ga naar die man toe, die zo mooi met een microfoonstandaard kan knuffelen ... en geniet.

Utrechts dagblad, Zwolsche courant, Brabants Dagblad, Gelderlander

'Heden Soup' is uitgegroeid tot een werkelijk formidabel programma. Waarin Helsen je op het puntje van je stoel meesleurt in zijn wereld. En die is, op zijn zachtst gezegd, krankjorum. Tedere gedachtes gaan bij hem in een fractie van een seconde over in redeloze woede. Een kwetsbare en ontroerende jongen wordt ineens een maniak. Helsen probeert je bij voortduring het gevoel aan te smeren dat niet hij gek is, maar dat j“j het bent wanneer je zijn idiote betogen niet al te serieus neemt. Debuut van het jaar, geen twijfel mogelijk.

NRC

Lastig te omschrijven, zo'n man die voor zichzelf droombeelden schept van de mevrouwen naar wie hij hunkert en de liefde die hij wil ontvangen. Zo'n man die, zonder pathetisch te worden, de zaal in-kijkt en zegt: "U kijkt naar mij en ge ziet u zelf staan." Maar die het volgende moment weer volstrekt buiten de orde treedt met de won-derbaarlijkste fantasieën.
Of hij tot in lengte van jaren dit onaangepaste type kan blijven spe-len, weet ik niet. Maar ik heb zel-den zo'n ongelooflijk dwaze debu-tant gezien als Wim Helsen.

België

De Morgen

Zijn biotoop is even onvoorspelbaar als die waarin Michael Douglas in 'Falling Down' aan het moorden slaat. Wanneer je denkt aan het einde van de rit te zijn, haalt Helsen als laatste stunt zijn alterego onderuit. Hij legt de hip hop attitude af voor Abba. Op dat moment heeft hij het podium al anderhalf uur lang bespeeld als een volledig orkest.
Straffe kost: 'Heden Soup'!
Ons oordeel: * * * *

KKunst.com

Dat deze man zijn ongetemde kolkende geest heeft weten te kanaliseren in een strakke aaneenschakeling van 'toevalligheden' om uiteindelijk uit te komen bij een broos moment, waarbinnen geen enkele toon echt te pakken valt mag uniek heten. Van 'Listen to the beat, beat, beat' tot 'Can you hear the drums Fernando' in een razend anderhalf uur. Ga het ervaren!
ons oordeel: * * * * *

De Standaard

Humor is inderdaad de nieuwe rock-n-roll. Het is raak: Helsen serveert een absurd maar sluitend universum, met balletjes.



Recensies volledig
Algemeen Dagblad

Spetterende première Wim Helsen
Helsen grossiert in geniale gekte
Door Ruud Meijer
Amsteram - Wim Helsen maakt graag soep. In plaats van balletjes doet hij er letters in. Letters, die wanneer ze in de goede volgorde worden gelegd, een gedicht vormen. Hij deelt die soep uit aan mevrouwen in bushokjes. De vrouw bij wie hij op die manier een heel gedicht naar binnen kan gieten, zal van hem gaan houden. Zie hier het beeld van de liefde, dat deze briljante Vlaamse stand-up comedian in zijn debuutsolo Heden Soup! met heel veel succes aan het publiek weet te verkopen.
Artistiek gezien, was Wim Helsen winnaar van het Leids Cabaret Festival 2002. Naar zijn absurdistische relaas over mevrouwen, soep, bushokjes en kreupele honden zat iedereen toen al met open mond en een wat-is-hier-aan-de-hand blik in de ogen te kijken. Toch koos de jury destijds niet voor deze woordkunstenaar, maar voor de uitstekend getimede streetwise stand-up comedy van de Spaanse Amsterdammer Javier Guzman. Een merkwaardige keuze, omdat diezelfde jury Guzman typeerde als 'niet erg origineel' en constateerde dat 'échte diepgang ontbrak, dat hij 'te makkelijk scoorde en schmierde' en dat 'echte clous ontbraken'. Vervolgens roemden zij Helsen als 'een rasverteller en een uitstekend acteur die in het bezit is van theaterverstand en een cabaretier die in zijn zorgvuldig gecomponeerde teksten uitblinkt in fantasie en verbeeldingskracht'.
Tijdens de première van Heden Soup! wordt pas duidelijk hoe groot de misser van de Leidse jury vorig jaar was.
Helsen speelde het verbijsterde publiek in De Kleine Komedie volledig aan flarden met zijn mix van absurdisme, poëzie, bewegingstheater en geniale gekte. Zelden hoor je een zaal zó vanuit de tenen bulderen van de lach. Zelden hoor je een zaal zo ademloos kijken en luisteren naar een acteur die ook een meester blijkt te zijn van ontroerende stiltes. Wim Helsen typeert zichzelf als een raar manneke, dat, gekleed in een pak en een wollen muts, maar wat loopt te roepen. Toch is hij niet bang. "Misschien sta ik hier ook wel van alles van jullie te vinden", bijt hij de zaal toe. "U daar, bijvoorbeeld", zegt hij streng en met een priemende vinger, "u valt mij vanavond erg tegen!".
Helsen is een meester in het omdraaien van rollen; ook veel van de grappen die hij de zaal in heeft geslingerd, keren als boemerangs terug om in een geheel andere context tot wéér een lachsalvo te leiden. En geen grap is gratuit: Helsens hele voorstelling is één groot gevecht tegen de eenzaamheid van de mens. Heden Soup! is een vroeg meesterwerk van een cabaretier die nog maar net is begonnen. Een cabaretier die heeft bewerkstelligd dat vanaf vandaag een doodgewone kop soep nooit meer hetzelfde smaakt.

De Volkskrant

Ruim anderhalf jaar geleden won de Belg Wim Helsen niet het Leids Cabaret Festival. Dat deed Javier Guzman wel. Deze laatste-jaars-student van de Academie van Kleinkunst maakte een buitengewoon gepolijste indruk. Dat deed Wim Helsen absoluut niet. Op het eerste gezicht had Helsen zich Karel Appels 'Ik rotzooi maar wat aan' eigen gemaakt. Een beetje absurdistische onzin verkopen, met een mooie verbale strik eromheen.
De jury besefte wel dat Helsen een talent was, maar wist eigenlijk niet wat ze met deze voormalige schoonmaker, bankbediende, bandwerker, opluisteraar van Tupperware-avonden, sociaal werker, bouwvakker, museumgids, leraar Nederlands voor anderstaligen, redacteur bij de Vlaamse Radio 1, en cafébaas aanmoest. Dat weten na de première van Heden soup! wel: omarmen, en niet meer laten gaan.
Helsen heeft in Vlaanderen als helft van het duo Vrolijk België de nodige podiumervaring opgedaan, maar na zijn finaleplaats in Leiden is het wel erg snel gegaan. Tijdens de viering van het 25-jarige jubileum van het Leids Cabaret Festival eerder dit jaar stond Helsen in Carré met een onwaarschijnlijke flair, en ook De Kleine Komedie stak hij ogenschijnlijk moeiteloos in zijn zak.
Nederlandse absurdisten lijken zich doorgaans een beetje te schamen voor het volkomen niets en doen dan krampachtige pogingen toch nog iets boodschapperigs tussen de regels door mede te delen. Dat komt dan vaak potsierlijk over. Van absurdismeschaamte hebben Belgen meestal geen last en Wim Helsen, die met een onverstaanbaar liedje en een ongrijpbaar dansje begint, al helemaal niet. Zijn verhaal over de man die soep met zorgvuldig geselecteerde gehaktlettertjes maakt voor vrouwen bij de bushalte is te zot voor woorden. Om van de zijpaden, die hem naar de stal in Bethlehem, Fernando van Abba (of is het Abbf?) en de seksloze koningin Fabiola brengen, nog maar te zwijgen. De ernst waarmee Helsen zijn mallotigheid aan de man brengt bezorgt hem een rotsvaste geloofwaardigheid. Zo komt er onverwacht toch nog heel wat zinnigs uit die rare brij. Zijn dwaze kronkels leveren interessante vragen op. Tsja, waarom gaven die drie koningen (moesten die trouwens niet regeren?) dat pasgeboren ventje niet gewoon een fopspeen of een beertje in plaats van mirre?
Hier valt verder niets toe te lichten, uit te leggen of na te vertellen. Ga naar die man toe, die zo mooi met een microfoonstandaard kan knuffelen...en geniet.
Patrick van den Hanenberg

Het Parool

Zot Helsen is zo gek nog niet

Wie graag verbluft wil worden in het theater, moet eens een kaartje kopen voor cabaretier Wim Helsen. De Vlaming maakt een stevige tournee door Nederland en staat vanaf vanavond vijf dagen in de Kleine Komedie. Dat is veel voor een debutant.
Het grote vertrouwen dat de theaters in hem stellen, is zeer terecht. Zelden zitten debuutprogramma's zo knap in elkaar als dat van Helsen. Na twaalf ambachten, dertien ongelukken - onder andere als bandwerker, cafébaas, Tupperware-assistent, museumgids en bouwvakker - heeft de 35-jarige Helsen op het podium nu z'n bestemming gevonden.

Het is lastig om Heden Soup! te omschrijven, omdat het zo'n overrompelend programma is. Binnen een paar minuten - de mensen moeten even wennen aan zijn eigen stijl - speelt Helsen de zaal volkomen plat. Hij is een verhalenverteller, een eigenzinnige praatjesmaker.
Helsen begint heel klein met een paar grappige versjes, maar komt dan al snel uit bij zijn merkwaardige hobby: het uitdelen van soep aan mevrouwen bij bushaltes. In de soep stopt hij gehaktlettertjes. Deze letters vormen, mits in de goede volgorde gelegd, een boodschap. Zie hier het bizarre universum van Helsen.

De cabaretier speelt een vreemde snuiter. Beangstigend, zoals idioten dat kunnen zijn. Als hij een meisje op de eerste rij aanspreekt, stelt hij haar gerust met de woorden: ''Wees maar niet bang, ik ben het.'' Soms floepen er vieze ideeën uit zijn mond, die hij daarna meteen weer terugneemt met een 'dat ben ik niet.'
Helsen speelt voortdurend een spelletje met zijn toeschouwers. Hij zet ze op het verkeerde been en probeert ze duidelijk te maken dat ze vooral niet moeten denken dat hij gek is. ''Wie denken hier: toch een beetje een raar figuur, die Wim Helsen?'' Hij wil zijn zaal doen geloven dat we hem niet serieus nemen. Een pose die goed werkt.
Wat hem zo leuk maakt, zijn z'n verongelijktheid over zaken waar niemand zich druk over maakt en zijn absurde vragen. Waarom noemden Agnetha, Benny, Björn en Frida zich eigenlijk Abba en niet Abbf? En wat moest Jezus toch in godsnaam met mirre? Hadden de koningen niet gewoon een knuffel kunnen meebrengen?

Helsen weet hoe theater werkt en wat hij wil vertellen. Als in de apotheose alle lijntjes slim bijelkaar komen, blijkt de zot zo gek nog niet te zijn. Je laten meeslepen in zijn onlogische logica, is dan maar het beste dat je kunt doen.

Trouw

Soep met een boodschap

Een man maakt thuis soep. In plaats van ballen, doet hij er gehaktletters in. Die soep deelt hij uit aan mevrouwen in bushokjes. Hij weet zeker dat uiteindelijk één mevrouw zijn geheime gehaktletter-boodschap zal ontcijferen. Deze vrouw zal veel van hem gaan houden.

De Vlaming Wim Helsen deed in 2002 mee aan het Leids Cabaret Festival (LCF). De jury maakte toen de - teleurstellende - keuze voor Javier Guzman als winnaar. Iemand die snel wil scoren werd verkozen boven iemand van wie de jury vond dat hij "in het gelukkige bezit is van een echt theaterverstand." Het ongelijk van de jury werd al bewezen door het gastoptreden van Helsen tijdens 25 Jaar LCF. Hij speelde Carré met gemak plat. Dat ongelijk wordt nu nogmaals onderstreept na het zien van Helsens eerste avondvullende voorstelling 'Heden Soup!'. Wat een talent heeft deze man.
Als hij opkomt, is hij de anti-held. Slungelig en gespeeld zenuwachtig, in een net iets oversized lichtgrijs pak en met een zwarte wollen muts op, treedt hij zijn publiek tegemoet. Hij begint bijna onverstaanbaar te brabbelen en te schreeuwen. Als je hem op straat tegen zou komen, zou je zeker omkijken en denken: 'Kierewiet.' En dan snel doorlopen. Maar Wim Helsen staat op het toneel en dus zit je te popelen naar wat er komen gaat. In de stroom van woorden die volgt, blijkt dat een mengeling te zijn van gemopper en gefleem, geschreeuw en gefluister, van poëzie, absurdisme en dans, grappig en raar tegelijk. De schimmige gedachtekronkels van een man die zijn eenzaamheid probeert op te lossen door voor mevrouwen soep te maken en hen die aan te bieden. Voor het gemak vergelijkt hij zich met andere heiligen - Helsen ziet zichzelf als soep-heiland en dus is vooral Jezus zijn voorbeeld. Diens geboorte en het laatste avondmaal worden door Helsen van geheel eigen commentaar voorzien. 'Wie weet nu wat mirre is?' Iemand roept: 'Da's voor in bad'. Dus de rest van de avond gaat mirre door voor badschuim.
'Heden Soup!' is een gestileerde monoloog, gecomponeerd en in elkaar gezet als een roman. Elk element komt hoe dan ook terug; dingen die eerst vaag blijven, worden later alsnog uitgelegd. En het mooie is: Helsen heeft er niets voor nodig. Nou ja, een microfoonstandaard. Zoals hij die liefkoost, o la la... Een hunkerende man zien we dus ook, die onkuise gedachten meteen weer wil wegpoetsen. Die zuiver en puur wil zijn, maar telkens ontspoort. Juist dat maakt dat je bijna anderhalf uur lang geboeid zit te kijken. Echt een droomdebuut. Onthoudt die naam: Wim Helsen. Ga kijken en laat je verrassen.

Dagblad van het Noorden

Heden Soup!: Wim Helsen neemt je bij de kladden

Een nieuwe man, een debutant in het cabaret. Hij draagt een wollen ijsmuts en een flodderpak. Praat en praat, lult maar aan en beweegt ook. Zijn accent verraadt de Vlaamse afkomst, maar dat is verder volstrekt niet van belang. Het is een beetje zielig dat de promotiecampagne rond Wim Helsen is ingezet met de vermelding dat hij 't vorig jaar het Leids Cabaret Festival niet gewonnen heeft (als gevolg van de onverstandige jurybeslissing om Javier Guzman te bekronen). Zielig, omdat Helsen té goed en te bijzonder is voor afleidende flauwiteiten. Hij valt in de sector cabaret, maar verbreekt het benauwende kader met een meeslepende monoloog in een theaterachtige, literaire zetting: een wonderlijke combinatie met flarden van poëzie, voordrachtskunst, een dansje en absurde verhalen. Want in de eerste plaats is Wim Helsen verteller. Een fascinerend acteur/verteller, en dat terwijl je na een kwartier geneigd bent jankend af te haken. Ontmoedigd, omdat er geen touw valt vast te knopen aan het gegeven van een rare man die er genoegen in schept soep met gehaktlettertjes uit te delen aan mevrouwen bij bushaltes. Wees eerlijk, daar kun je niets mee. Het ziet er niet uit, het is een afstotelijk ritueel. En dan gebeurt het. Dan vervaagt de onzin en neemt die Helsen je bij de kladden met zijn hunkering naar liefde en aandacht en zijn tomeloze, agressieve passie. Een man boordevol ernstige fantasieën. Geen fantast, geen charlatan.
Het is levensgevaarlijk om te noteren dat hij aan zijn landgenoot Luc Wijns doet denken of aan onze Wim T. Schippers. Die vergelijking is in feite net zo broos als de keten van dwaze, ongrijpbare invallen vol innemende tederheid waarin plaats is voor koningin Fabiola, ABBA, de stal van Bethlehem, Drie Koningen of een buschauffeur. Een unieke theatermaker, al was het slechts omdat Wim Helsen in de gedaante van montere eenzaamheid keer op keer hilariteit losscheurt zonder te vervallen in commerciële grapjasserij. Wat hij verder in petto houdt moet later blijken. Dít hebben we in elk geval te pakken

Zwartekat.nl

Wim Helsen benadrukt in zijn programma 'Heden soup!' de hele tijd dat hij niet gek is. Goed dat hij het zegt, want ik vroeg me de gehele tijd vol bewondering af: "Wat is dìt?".
Op muziek van Mano Negra komt er een man in pak en wollen muts het podium op, die het liedje op onverstaanbare wijze en aanstekelijke mimiek nog eens dunnetjes overdoet. Er ontvouwt zich een bizar verhaal waarin hij soep brengt bij een mevrouw bij een bushalte. In de soep zitten gehaktletters en wanneer zij deze in de juiste volgorde opeet, vormen ze een gedicht waardoor zij van hem gaat houden. Voeg daarbij en gemene hond of delen daarvan, ABBA en een verhandeling over Maria en Jezus, waarbij Helsen zich afvraagt waarom hij eigenlijk niet heilig is. Het is ondoenlijk om in het kort deze voorstelling na te vertellen. Helsen schiet over het podium. Het ene moment is hij druk in gesprek met een vrouw uit het publiek en dan danst hij over het podium. Het knappe daarbij is dat hij geen moment de aandacht van de zaal verliest.

Na diverse baantjes vond de Vlaming Wim Helsen zijn weg in het theater als helft van het duo Vrolijk België, tot hij besloot alleen verder te gaan. In 2002 was hij de artistieke winnaar van het Leids Cabaret Festival. Dat de jury de hoofdprijs destijds toch aan Javier Guzman gaf, zet Helsen nu zelf recht in deze alom in de pers bejubelde voorstelling waarbij hij zijn bizarre hersenspinsels als volkomen logisch uitstort over het publiek. Bij het Leids vond ik Helsen al een geweldig verteller, maar kon het vertelde me niet 'pakken'. Daar kom ik van terug nu ik hem avondvullend bezig heb gezien. De voorstelling zal wellicht niet naar ieders smaak zijn, maar 'Heden soup!' is ongetwijfeld dit seizoen één van de hoogtepunten in het theater. Aanrader en eigenlijk verplichte kost voor mensen met absurde inslag.

De Morgen

HELSE(N) SOEP
Cabaretier Helsen in première met 'Heden Soup'
Hij is het gemutste manneke dat 'King Kong Five' van Mano Negra rapt. Het stoere hiphoppertje dat zich geen coupe alsook geen houding weet aan te meten en dan maar heil zoekt in de dot wol op zijn kop. De pseudo-macho met een schulp op zijn scalp, alsof hij het ei nooit helemaal verlaten heeft maar de moederwarmte van het nest moest ontberen.
"Smeerlappen!": de publieksgroet van Wim Helsen liegt er niet om. Zijn alterego is een zelfverklaarde heilige, een martelaar pur sang met wie enkel Jezus Christus Zelve de vergelijking kan doorstaan. Helsen heeft zo zijn eigen evolutietheorie: hij gaat met de autobus van de oertijd tot bij uw plaatselijk cultureel centrum en laat daarbij elke tijds- of ruimtebepaling 'Stargate'-gewijs achter zich. Onderweg schenkt hij lettertjessoep met geheime liefdesboodschappen aan mevrouwen in bushokjes en krijgt hij af te rekenen met een moddervette kotsende dame en een bloedgeile hellehond formaat Cerberus. De bedevaart naar Helsens buskot doe je immers niet blootsvoets maar in de rollercoaster van zijn hersenspinsels. Lussen absurde logica als een naadloze rode draad.
'Motieven' heet dat dan in de literatuur en daar weet Helsen al langer soep van te maken als columnist bij het Radio 1 programma 'Jongens en wetenschap'. Een goede cabaretier gaat immers voorbij aan het slagveld waar grappen met mitrailleurs worden afgevuurd; Helsen pakt zijn publiek in met tedere poëzie om het vervolgens een oplawaai te verkopen. "Heb geen angst mevrouw: ik ben het," fleemt hij; twee minuten later ontsteekt hij in woede omdat het publiek hem niet luid genoeg de troetelnaam 'moeffie, moeffie' toeroept.
Helsens fantasie lijkt misschien op hol geslagen, maar dat is slechts schijn. Onder zijn betoog schuilt een serieuze dosis maatschappijkritiek. Niets is immers zo bizar als de realiteit: het fundament van de christelijke godsdienst, basis van de Westerse samenleving, was al een leugen an sich (de aseksuele vrouw zwanger van de heilige geest?). En is een eenzame man die lettertjessoep aan vrouwen uitdeelt meer pervert dan de peepshowbezoeker of obscure chatter? Helsen doorprikt inventief de Eurovisiesong-realiteit, die pseudo-waarheid waarin we onszelf zo graag zien. Zijn biotoop is even onvoorspelbaar als die waarin Michael Douglas in 'Falling Down' aan het moorden slaat.
Wanneer je denkt aan het einde van de rit te zijn, haalt Helsen als laatste stunt zijn alterego onderuit: deze christus is "weerloos gemaakt van dun papier. Ik heb u niets te bieden, niets te snappen". Hij legt de hip hop attitude af voor Abba. "Do you hear the drums, Fernando?" zingt hij sussend. Op dat moment heeft hij het podium al anderhalf uur lang bespeeld als een volledig orkest. Straffe kost: 'Heden Soup'!
(Liv Laveyne)
Ons oordeel: * * * *

Utrechts Dagblad

De gevaarlijkste gekken en gestoorden zijn juist de onherkenbaren. Die jaren anoniem in je buurt kunnen wonen en ineens door het lint kunnen gaan. Mensen die roepen dat ze heilig zijn, de gelijken van Jezus, zien we als onschuldige zonderlingen zolang ze geen gevaar vormen.
De Belgische absurdist Wim Helsen speelt in 'Heden Soup' een typetje dat rijp is voor een inrichting. En dat steekt hij niet onder stoelen of banken. Je ziet het direct als hij op komt: een slechtzittend oud pak, een panische blik in de ogen en daarboven een ijsmuts. Hij roept 'Sméérlappen'. En we hebben nog niks gedaan.
Wim Helsen won een paar jaar geleden het Leids Cabaret Festival níet. De verbijstering daarover was bij een groot deel van het publiek op die finale-avond nog groter dan over zijn verpletterende optreden, dat de basis vormde voor zijn huidige debuutvoorstelling.
'Heden Soup' is uitgegroeid tot een werkelijk formidabel programma. Waarin Helsen je op het puntje van je stoel meesleurt in zijn wereld. En die is, op zijn zachts gezegd, krankjorum. Zijn hobby bestaat uit het uitdelen van soep met gehaktlettertjes aan mevrouwen bij bushaltes. Die lettertjes vormen, in de goede volgorde toegediend, gedichten en als die eenmaal in de maag van de mevrouw zit, dan móet zij wel van hem gaan houden en houdt zijn eenzaamheid op.
Abnormaal? Hij vindt van niet. Waarom? Er is geen waarom. Die begrippen houden na een tijdje op te bestaan tijdens deze theaterervaring. Een zaal gaat, na de eerste minuten verbaasd en aarzelend om hem te hebben gelachen, na een kwartier helemaal plat. Want er komt een orkaan over je heen. Hij wil liefde van ons, de toeschouwers. Hij wil dat we lieve woordjes naar hem schreeuwen. En dat doen we, want je weet het nooit met zo'n raar kereltje. Tedere gedachtes gaan bij hem in een fractie van een seconde over in redeloze woede. Een kwetsbare en ontroerende jongen wordt ineens een maniak. Hij raaskalt en stampvoet, maakt uitzinnig woeste dansjes, flapt zijn absurde hersenspinsels eruit over kreupele honden, buschauffeurs uit de oertijd, neuskeutelhitlertjes en werpt zich voor een mevrouw op de eerste rij aan wie hij zich op schitterende wijze aanbiedt als haar prins op het witte paard. En hij heeft nog gevoel voor de oude waarden en normen! Hij heeft nog respect voor Abba!
Helsen probeert je bij voortduring het gevoel aan te smeren dat niet hij gek is, maar dat j“j het bent wanneer je zijn idiote betogen niet al te serieus neemt. 't Is alleen een beetje jammer dat hij zichzelf de mogelijkheid heeft ontnomen onverwachts écht gevaarlijk uit de hoek te komen. Dat typetje met een slechtzittend pak en vooral die ijsmuts zijn signalen die het je makkelijk maken op je hoede te zijn voor zijn voortdurende stemmingswisselingen. Helsen blijft daardoor een onschuldige zonderling. Maar wel eentje waar je ademloos naar zit te kijken.
Debuut van het jaar, geen twijfel mogelijk.
Ruud Buurman

NRC

Dwaas deelt soep uit aan mevrouwen op bushaltes.
Door HENK VAN GELDER
Zie hem staan, met die wollen ijsmuts als een zotskap op zijn hoofd, en dat zakkige kostuum om zijn elastieken lijf. Dit is Wim Helsen, die het vorig jaar in de finale van het Leids Cabaretfestival moest af-leggen tegen de gehaaide Javier Guzman, maar die nu toch nog zijn eigen soloprogramma speelt- als een onbedaarlijk rare snuiter met een hobby die zo mogelijk nog wonderlijker is: het uitdelen van soep aan mevrouwen op bushaltes. Daar vertelt hij over, en hoe er poë-zie schuilt in die soep, en hoeveel respect hij voor die mevrouwen heeft. "Een mevrouw 'noemen we in het Nederlands nog steeds mevrouw, en niet pot confiture!" roept hij verongelijkt, alsof hij de hele wereld moet tegenspreken.

Wim Helsen is een Vlaming, die zich voordoet als een onnozelaar die alles niettemin, donders goed in de gaten heeft. Hij lijkt zijn agressie te onderdrukken, maar telkens krijgt hij woedeaanvallen die let-terlijk onnavolgbaar zijn. Over de "flutcadeaus" die de drie koningen aan het kindeke Jezus kwamen brengen, bijvoorbeeld, of over de reden waarom buschaffeur nooit het oudste beroep ter wereld kan zijn. En de schilderachtige krachttermen die hij daarbij aanheft, doen denken aan die van een Vlaamse stripfiguur - in de ongecensureerde, niet voor de Nederlandse markt afgezwakte versie.

Lastig te omschrijven, zo'n man die voor zichzelf droombeelden schept van de mevrouwen naar wie hij hunkert en de liefde die hij wil ontvangen. Zo'n man die, zonder pathetisch te worden, de zaal inkijkt en zegt: "U kijkt naar mij en ge ziet u zelf staan." Maar die het volgende moment weer volstrekt buiten de orde treedt met de wonderbaarlijkste fantasie‘n. Soms gaat er wel eens een minuutje voorbij aan een zwakker verzinseltje, maar dat blijkt dan al gauw weer de aanloop naar een volgende uit-barsting van zotternij te zijn.

Of hij tot in lengte van jaren dit onaangepaste type kan blijven spelen, weet ik niet. Maar ik heb zel-den zo'n ongelooflijk dwaze debutant gezien als Wim Helsen.

Kkunst

"Heden Soup" van de Vlaamse cabaretier/stand up comedian Wim Helsen

Mischien maak ik wel graag lawaai!
Sinds 1998 is de Vlaamse Wim Helsen na een reeks van zeer uiteenlopende beroepen, cabaretier geworden. Hij begon samen met Randall Casaer als duo 'Vrolijk België', waarmee hij met twee voorstellingen door Vlaanderen trok. Als soloartiest ging Wim Helsen daarna verder, om zijn geluk te beproeven en talenten te toetsen bij diverse cabaretprijzen. Dat hij aansloeg bij het publiek bleek al snel toen hij in augustus 2001 de publieksprijs van 'Theater aan Zee' in Oostende won. Daarna volgden finaleplaatsen in Humo's Comedy cup en het Leids Cabaret Festival. Tegenwoordig staat hij voor uitverkochte zalen en weifelende recensenten.

Vanaf dinsdag 3 november is hij te zien in de Nederlandse theaters met zijn voorstelling 'Heden Soup!'. Deze uitbarsting (want zo mag dit stuk wel genoemd worden) begint met een hoop kabaal van Negra Mano's King Kong Five dat door Helsen vervolgens op subliem merkwaardige wijze wordt geïmiteerd, gerepeteerd, geïroniseerd, ...? Dat is niet duidelijk. Zoals er veel in het stuk niet duidelijk is en ook niet hoeft te worden. Helsen struint voortdurend langs grenzen van absurdistisch, hysterisch, abstract en concreet. Hij gaat van poedels (geen honden, maar homofiele minilama's) tot gehaktlettersoep brakende mevrouwen in bushokjes. Maar ook de Maria ontheiliging komt ter sprake (eerder nog schrijnender door collega Marc-Marie Huijbrechts gedaan). Elk onderwerp, elke kronkel wordt op een schijnbaar willekeurig moment opgepakt, ingeslikt, herkauwd en weer uitgespuugd. Het voelt een beetje als een droom waarin gebeurtenissen zich op afzonderlijke wijze aandoen en toch allemaal verband met elkaar houden.

Hoe is de ene bocht gehaald voor de andere afslag, hoe staat ie op een kruispunt terwijl de brug nog niet verlaten was? Dit stuk zit zo snel en ingenieus in elkaar dat het publiek verbijsterd probeert te volgen wat er gaande is en uiteindelijk maar in de lach schiet, geholpen door hapklare grapbrokken. Dat het geen lukrake kretologie is wat Helsen uitkraamt heeft hij met een aantal slimme loopjes duidelijk weten te maken.

Op enkele rustige momenten na, wordt het publiek geconfronteerd met veel boosachtige driften. Daarvoor is in het begin van de voorstelling al een rechtvaardiging gedeponeerd: "Ja, misschien roep ik wel graag. Maak ik graag lawaai. Is dat een hobby van me!" Vooral zijn absurdistische structuur en energie maken Helsen geestig. Toch weet hij kleine, intieme momenten te cre‘ren waarin de verdrietige tegenhanger van dit herriekanon eventjes van zich mag doen laten gelden. Bijvoorbeeld wanneer hij het heeft over een beeldspraak van dun papier.

Dat deze man zijn ongetemde kolkende geest heeft weten te kanaliseren in een strakke aaneenschakeling van 'toevalligheden' om uiteindelijk uit te komen bij een broos moment, waarbinnen geen enkele toon echt te pakken valt mag uniek heten. Van 'Listen to the beat, beat, beat' tot ÔCan you hear the drums Fernando' in een razende anderhalf uur. Ga het ervaren!
ons oordeel: * * * * *
05-11-2003
Joris van de Weerd

De Standaard

"Absurd is maar grappig als het een interne logica heeft"

Wim Helsen maakt absurde cirkels rond Dikke vrouwen, Abba, Jezus en soep
Humor is inderdaad de nieuwe rock-n-roll, of Wim Helsen heeft een heel grote familie. De zaal van CC De Kern zit in elk geval vol voor 'Heden soep' , de eerste solotournee van de cabaretier. En het is raak: Helsen serveert een absurd maar sluitend universum, met balletjes. cabaret

Van onze redactrice Inge Schelstraete

SYMPATHIEK kun je het personage dat Wim Helsen opvoert eigenlijk niet noemen. Het is een beetje een frustro , een verongelijkt mannetje dat voortdurend boos is op de halve wereld {ndash} die niet altijd doorheeft wat hij hem heeft misdaan. En toch is het gelach uit de zaal geen uitlachen. "Ik heb geen medelijden met hem", zegt zijn bedenker. "Maar hij is natuurlijk wel aandoenlijk, naast gefrustreerd en onhebbelijk. Dat zijn dingen die ik zelf niet wil zijn, maar die me wel bezighouden, omdat ik ze zo vaak tegenkom. Ik haat dat, maar ik heb het ook in mij. Tot nu toe heb ik me er gelukkig nog steeds op betrapt, soms achteraf, maar beter dan helemaal niet. Deze figuur is bij momenten ook ontroerend en charmant. Ik hou niet van de manier waarop hij denkt, maar het is wel een mens die je graag kunt zien."

De Belgische première in Wilrijk komt er een paar weken na de echte première, in de Kleine Komedie in Amsterdam. Sindsdien is de voorstelling al wat geëvolueerd, zegt Helsen, vooral in de timing. "Er zijn nu wat meer momenten in waar ik rust neem, stop en zwijg. Dat is belangrijk om er ritme in te brengen. Deze voorstelling begint nogal confronterend, het gevaar is dat mensen dan achteruit deinzen. Ik heb dan de neiging te blijven doordrammen; dat maakt het er natuurlijk niet beter op. Maar het is ook angst, angst dat het zal stilvallen. Het is mijn eerste echte solovoorstelling: voordien trad ik altijd samen op met anderen, dan speelde ik 25 minuten tot een uur. Een deel van het materiaal komt uit die voorstellingen, veel is nieuw."

Het mooie is, hoe Helsen gedichten, soepletters, dikke vrouwen, Jezus, Abba eigenlijk fubba (ndash) en stadsbussen aan elkaar rijgt: net als het de stratosfeer van het absurde instijgt, blijken alle stukjes netjes samen te vallen. "Samenhang vind ik zeer belangrijk in cabaret. Ik mis het soms bij cabaretiers, die gewoon een nummer na het andere vertellen. Iemand maakte me er deze week op attent dat het een literair procédé is, om het verhaal mooi een cirkel te laten maken, maar ik was me er eigenlijk niet van bewust dat ik dat had gedaan. Het prettige is, op het moment dat alles samenkomt, dat je mensen elkaar ziet aanstoten in de zaal: de cirkel is rond! Dat geeft voldoening; mensen worden graag op hun intelligentie aangesproken als ze naar een voorstelling gaan, ik ook."

"Absurdisme is de vorm die me het meeste ligt", geeft hij toe. "Maar enkel absurditeiten die maar in het ijle ronddrijven, daar heeft niemand iets aan. Absurd is maar grappig als het een interne logica heeft. Het is een leuk spel om daar heel ver in te gaan, maar je moet het af en toe weer naar de aarde trekken, opdat het boeiend blijft voor het publiek." Het voordeel van absurdisme is voor hem duidelijk, zij het niet meteen duidelijk uit te leggen: "Je kunt met absurde humor dingen laten zien en voelen die je minder goed kunt laten zien en voelen als je je aan de realiteit houdt. Is dat duidelijk? Ik bedoel: hoe letterlijker je een boodschap brengt, hoe kleffer hij dreigt over te komen."

Waarmee we weer bij de figuur belanden die hij opvoert: als Helsen hem echt als een zielenpiet zou spelen, zou hij waarschijnlijk op de zenuwen werken, terwijl hij de zaal nu met lichte chantage zover krijgt dat ze hem met een troostend "moefi moefi" toespreekt. Meer kunnen we echt niet weggeven, u moet zelf maar gaan kijken.

Wat overigens in België voorlopig maar een paar keer kan: tot mei speelt hij vooral in Nederland. Hoe zit dat, Helsen? "In Nederland is er meer speelgelegenheid, een grote interesse voor cabaret en een voorverkoop die soms maanden op voorhand begint. Voor je het weet, heb je 85 optredens geboekt in Nederland. En dan is het niet eenvoudig om nog een vrije datum te vinden voor de Belgische optredens. Maar volgend jaar trek ik een paar maanden per jaar voor België uit."



Over zijn Spoken-word bijdrage op Radio1-open in de Ancienne Belgique:
De Standaard

Wim Helsen bracht poëtische onzin van hoog niveau.

De Morgen

Kort maar zeer krachtig was de act van Wim Helsen. In rijmvorm, en met gevoel voor timing, bracht hij de hele zaal probleemloos aan het lachen.



Over eerdere optredens:
Menzo

Wim Helsen brengt krachtig, sterk opgebouwd solotheater en blijft daarbij bijzonder grappig. Klasseperformance.

PDW in Humo

Wij waren zeer te spreken over Wim Helsen, een man met onder zijn muts een danig gedeukt wereldbeeld. Vanuit het gat onder zijn neus stak Helsen een onwaarschijnlijke stream of bollocks af, slechts nu en dan onderbroken door een welgemeend 'De smeerlappen!'.

Het Eindhovens Dagblad

En dan is er, in zijn geheel, het weergaloze optreden van Wim Helsen. Onthou die naam. Uit België.
Wim Helsen is een uniek talent. Zijn verontrustende monoloog over het gebrek aan autobussen in de oertijd, tederheid en soep geven met gehaktlettertjes aan mevrouwen die in een 'buskot' worden doodgebeten door een halve hond, is geen cabaret meer, maar absurdistisch theater waar Samuel Beckett nog een puntje aan kan zuigen.
De wereld wordt door de ogen van deze mutspaljas achterstevoren waargenomen en in zijn toch al verwarde hoofd doet hij wanhopige pogingen om orde te scheppen in zijn kafkaanse werkelijkheid. Zijn onderdrukte sexhonger doet hem echter balanceren op de rand van een soort poëtische gekte, waaraan geen ontsnappen mogelijk is. Alleen als iemand 'Moefi moefi' tegen hem zegt is er tijdelijk verlichting. Zulke gekken kom je aan deze kant van de dikke deur niet vaak tegen. Het was niet minder dan een openbaring. Wim Helsen. Onthou die naam. Uit België.

Ruud Buurman in de Zwolsche courant, Brabants Dagblad, Gelderlander

En als we het hebben over originaliteit, eigenheid en een enorme passie voor het theater, was de keuze voor Wim Helsen uit België, voormalig lid van het duo Vrolijk België, nog zo'n gekke niet geweest. Hij liet een spoor van verwarring achter met zijn prachtig geacteerde hysterie. Spannend van begin tot einde, vol onverwachte kronkels en beklemmende momenten.
Over hoeren en buschauffeurs in het stenen tijdperk, over zijn liefhebberij om soep uit te delen aan mevrouwen in bushaltehokjes, over Abba. En over zijn woede die plots de kop opsteekt over dingen die er op het eerste gezicht absoluut niet toe doen, maar die Helsen je zodanig door de strot duwt dat ze wel belangrijk móeten worden. En dat alles zeer geloofwaardig gepresenteerd alsof niet hij, maar zijn toehoorders allemaal niet goed snik zijn.

Zwartekat.nl

Wim Helsen was eerder de helft van het duo Vrolijk België, winnaars van het Humorologie-concours in 1998. Sinds een half jaar staat Helsen alleen op het podium. Na zijn opkomst in pak en hiphop-muts ontvouwt zich een bizar verhaal rond mevrouwen, soep, een gemene hond of delen daarvan, Abba, een bushalte en 'vooral geen sex'. Het heeft geen zin om de voorstelling samen te vatten, de vele wendingen en onverwachte woede-uitbarstingen zou je meerdere keren moeten zien om goed te kunnen volgen. Helsen weet als geweldig verteller het publiek vanaf het eerste ogenblik vast te pakken en mee te nemen in zijn bizarre vertoning. De redactie (...) was onder de indruk van de compositie van de voorstelling: elk element keert later terug, op een verdwaald schaap na dan.

Trouw

Het juryrapport roemde zijn vertellerskwaliteiten, acteertalent en taalbeheersing. "Hij is een woordkunstenaar ... Wie enig gevoel heeft voor absurdisme volgt hem moeiteloos en zijn verhaal zit vol humor. Het verhaal stapelt situaties die om een lach smeken op elkaar en door die opbouw laat Wim zien dat hij in het gelukkige bezit is van een echt theaterverstand."

NRC

Van de andere twee finalisten viel vooral de Vlaamse droogkomiek Wim Helsen op. In een grijs kostuum en met een wollen ijsmuts op bleek hij een geestige snoeshaan te zijn, met absurde verhalen en aanleidingloze woede-aanvallen.

Leids Dagblad

Zijn festivalbijdrage duurt krap een half uur. Gedurende die tijd zit je van geamuseerde verbazing op het puntje van je stoel.
Het werk van de Vlaming Wim Helsen is op zichzelf een aanwinst voor het festival. Zelfs als je driemaal moet luisteren naar zijn verhaal, blijft het mede door zijn aanstekelijk spel in al zijn absurdistische gelaagdheid boeien. Hij heeft zijn tekst dan ook zorgvuldig gecomponeerd. Ook de jury had opvallend veel lof voor het buitenissige personage dat ten tonele wordt gevoerd. Men roemde Helsen als woordkunstenaar: "Hij woont in zijn taal." Maar zijn werk staat erg ver af van onze Nederlandse cabarettraditie. Het is dan ook niet verwonderlijk dat hij de hoofdprijs niet heeft gekregen.

De Volkskrant

Harde argumenten voor de winst van Gabier Guzman zijn in het juryrapport niet terug te vinden. Het blijft een raar fenomeen bij cabaretfestivals dat volstrekt verschillende cabaretiers met elkaar worden vergeleken en langs een meetlat worden gelegd, waarvan de criteria vaak onduidelijk zijn. (...)
De meest opzienbarende nieuweling van de avond was de Belg Wim Helsen. Het eigenzinnige spel van Helsen en de knap gecomponeerde absurdistische monoloog van een hobbyist die soep uitdeelt aan vrouwen bij bushaltes, zit vol onnavolgbare grappen en gecamoufleerde maatschappijkritiek. (...) Een absurdist van dit kaliber verdient het door de Nederlandse Cabaretwereld te worden gekoesterd.

Algemeen Dagblad

Artistiek gezien was Wim Helsen de winnaar. Naar zijn absurdistische relaas over mevrouwen, soep, bushokjes en kreupele honden zit je met open mond en een wat-is-hier-aan-de-hand blik in de ogen te kijken.

En dit is het volledige juryrapport van de finale van het Leids Cabaretfestival

Wim Helsen is een rasverteller. Hij roept beelden op die onmiddellijk tot leven komen. Hij is een uitstekend acteur, die zijn verhaal op een zeer geloofwaardige wijze brengt. Hij neemt het publiek moeiteloos mee in alle maffe kronkels die het verhaal van hem vraagt. Als hij het over een bushalte heeft, dan stààt die bushalte ook op het toneel, inclusief halve hond en soepkom.

Zijn logica is volkomen individueel bepaald, maar desondanks overtuigend. Fantasie en verbeeldingskracht kennen geen grenzen, en overgangen tussen de verschillende onderdelen van zijn verhaal rollen soepel de zaal in. De tekst is uitermate zorgvuldig gecomponeerd, over elk woord is nagedacht. Het thema eenzaamheid wordt zeer subtiel behandeld, waarbij de goede verstaander al even subtiel kennis kan nemen van de maatschappijkritiek die in het programma verweven zit.

Wim helsen heeft een goede lichaamsbeheersing en mimiek zonder requisieten lijkt het toneel toch gevuld. Om een andere persoonlijkheid te worden hoeft hij niets meer te doen dan zijn muts afzetten. Hij is een woordkunstenaar, en daar waar anderen de Vlaamse taal nog wel eens willen gebruiken om goedkoop effectbejag na te streven, kiest Wim niet die gemakkelijke weg. Hij woont in zijn taal. Wie enig gevoel heeft voor absurdisme volgt hem moeiteloos, en zijn verhaal zit vol humor. Het verhaal stapelt situaties die om een lach smeken op elkaar en door die opbouw laat Wim zien dat hij in het gelukkige bezit is van een echt theaterverstand.

Die opbouw vergt wel een grote concentratie van de artiest. Na het directe contact met een 'mevrouw' op de eerste rij kostte het Wim de afgelopen week soms enige moeite om de lijn van het verhaal weer op te pakken. Hij slaagde daar wel in, maar moet proberen om zijn stof zo in de vingers te krijgen dat hij adequaat leert omgaan met dergelijke onverwachte momenten en met een publiek dat vast niet altijd zo reageert als hij mogelijk verwacht.

De jury vraagt zich met grote nieuwsgierigheid af of er nog meer onder de muts zit en of deze uitstekende monoloog kan uitgroeien tot een volledig en volwaardig programma.



Terug naar boven